|
Red Cloud |
||
|
Ως πολεμιστής και εκπρόσωπος του κράτους, η επιτυχία του Red Cloud στις διαμάχες με την κυβέρνηση των ΗΠΑ τον σημάδεψε ως έναν από τους πιο σημαντικούς αρχηγούς Lakota του 19ου αιώνα. Αν και οι λεπτομέρειες για την νεανική ζωή του δεν είναι σαφείς, το Κόκκινο Σύννεφο γεννήθηκε κοντά στην αρχή των παραποτάμων του ποταμού Platte, κοντά στην περιοχή που είναι πλέον γνωστή ως North Platte στην Nebraska. Η μητέρα του ήταν Ogala και ο πατέρας του, ο οποίος πέθανε όταν το Κόκκινο Σύννεφο ήταν νεαρός, ήταν Brule. Το Κόκκινο Σύννεφο μεγάλωσε στο σπιτικό του θείου του, αρχηγού Smoke. Μεγάλο μέρος της νεανικής ζωής του Κόκκινου Σύννεφου αναλώθηκε στους πολέμους, πρώτου και κυριότερου αυτού με τις γειτονικές φυλές των Pawnee και Crow, και άλλες φορές ενάντια άλλων Ogala. Το 1841 σκότωσε έναν από τους κύριους αντιπάλους του θείου του, γεγονός το οποίο δίχασε την φυλή των Ogala για τα επόμενα 50 χρόνια. Απέκτησε μεγάλη διασημότητα στην φυλή των Lakota για τον ηγετικό του ρόλο στις μάχες για την απόκτηση γης ανάμεσα στις φυλές των Pawnee, Crow, Utes και Shoshones. Στις αρχές του 1866, το Κόκκινο Σύννεφο διοργάνωσε τον πιο πετυχημένο πόλεμο που έγινε ποτέ από το Ινδιάνικο Έθνος, ενάντια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο στρατός είχε ξεκινήσει να χτίζει φρούρια κατά μήκος του ποταμού Bozeman Trail, το οποίο περνούσε μέσα από την περιοχή των Lakota (το σημερινό Wyoming) μέχρι τα χρυσωρυχεία στην Montana από τον ποταμό South Platte του Colorado. Καθώς τα καραβάνια των χρυσωρύχων και αυτών που έψαχναν για γη να εγκατασταθούν άρχισαν να διασχίζουν την γη των Lakota, το Κόκκινο Σύννεφο έβλεπε επανειλημμένα ένα όραμα όπου η Ανατολική πλευρά της γης των Lakota, εξοστρακιζόταν από την Minnesota τo 1862-1863. Για να μην συμβεί αυτό εξαπέλυσε μια σειρά από επιθέσεις στα φρούρια, με πιο αξιοπρόσεκτη την επιβλητική νίκη εναντίον του στρατεύματος (80 άντρες) του Υποστράτηγου William Fetterman, μόλις έξω από το φρούριο Phil Kearny στο Wyoming τον Δεκέμβριο του 1866. Οι αμερικάνικες φρουρές βρισκόντουσαν σε μια κατάσταση μόνιμου φόβου μήπως υπάρξουν κι άλλες επιθέσεις κατά την διάρκεια του χειμώνα. Οι στρατηγικές του Κόκκινου Σύννεφου ήταν τόσο επιτυχείς που το 1868 η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών συμφώνησε στην δημιουργία συνθήκης που έγινε στο Φρούριο Laramie. Οι κανόνες της συνθήκης διακήρυτταν ότι, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εγκατέλειπαν τα φρούρια που είχαν κατά μήκος του Bozeman Trail και εγγυούνταν την κατοχή της περιοχής που σήμερα είναι το Δυτικό μισό της Νότιας Dakota, συμπεριλαμβανόμενης και της περιοχής Black Hills και αρκετή από την γη της Montana και του Wyoming. Η ειρήνη, φυσικά, δεν κράτησε. Η αποστολή του Στρατηγού Custer στην περιοχή Black Hills το 1874, ξεκίνησε τον πόλεμο στις Βόρειες περιοχές. Έναν πόλεμο που σήμαινε το τέλος των ανεξάρτητων Ινδιάνικων Εθνών. Για λόγους που δεν είναι εντελώς ξεκάθαροι, το Κόκκινο Σύννεφο δεν ενώθηκε με το Τρελλό Άλογο, τον Καθιστό Ταύρο και άλλους αρχηγούς στον πόλεμο των Lakota το 1876-77. Παρόλα αυτά, μετά την στρατιωτική ήττα του έθνους των Lakota, το Κόκκινο Σύννεφο συνέχισε να αγωνίζεται για τις ανάγκες και την αυτονομία των ανθρώπων του, ακόμα αν και ήταν με πιο αφανής και δραματικούς τρόπους αντί για πόλεμο. Σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1880, το Κόκκινο Σύννεφο συγκρούστηκε με τον Ινδιάνο πράκτορα του Pine Ridge, Valentine McGillycuddy, για την διανομή φαγητού και εφοδίων και για τον έλεγχο του Ινδιάνικου αστυνομικού τμήματος. Εν τέλει, ήταν επιτυχής στο να απολύσουν τον πράκτορα McGillycuddy. Το Κόκκινο Σύννεφο δημιούργησε επαφές με συμπαθείς Ανατολικούς “εκμοντερνιστές”, ιδίως τον Thomas A. Bland, και δεν υποκρίθηκε, για πολιτική έμφαση, πως είχε βαθιά γνώση των “λευκών τρόπων”. Φοβούμενος της στρατιωτικής παρουσίας στον καταυλισμό του, το Κόκκινο Σύννεφο αντιστάθηκε στο να συμπαρασταθεί στο κίνημα Ghost Dance (Χορός των Φαντασμάτων), και αντίθετα με τον Καθιστό Ταύρο κατάφερε να ξεφύγει την στρατιωτική “ενασχόληση” μαζί του, σώος και αβλαβής. Αμέσως μετά συνέχισε να αγωνίζεται για την αυτονομία των αρχηγών, όπως ο ίδιος, αντιτάχθηκε στην παραχώρηση της γης των Lakota στους λευκούς, και μάταια πάλεψε για να μην διασπαστούν οι Ινδιάνικοι καταυλισμοί σε ανεξάρτητα τμήματα (περιοχές) βάση της Πράξης Dawes. Πέθανε το 1909, αλλά η μακρά και πολύπλοκη ζωή του συνεχίζει σαν μαρτυρία ως προς την ποικιλία τρόπων με τους οποίους οι Ινδιάνοι πολέμησαν ενάντια στην κατάκτησή τους. |
