|
Black Kettle |
||
|
Οι λίγες βιογραφικές λεπτομέρειες που είναι γνωστές για τον αρχηγό των Southern Cheyenne τον Black Kettle, από τις επαναλαμβανόμενες προσπάθειές του να διασφαλίσει μια ειρήνη με τιμή για τους ανθρώπους του, παρ’ όλες τις υποσχέσεις που δεν κρατήθηκαν και τις επιθέσεις ενάντια στην ίδια του τη ζωή, τον περιγράφουν σαν ένα σπουδαίο ηγέτη με ένα σχεδόν μοναδικό όραμα της δυνατότητας για συνύπαρξη μεταξύ της λευκής κοινωνίας και της κουλτούρας των πεδινών. Ο Black Kettle έζησε στη τεράστια περιοχή στο Δυτικό Kansas και το Ανατολικό Colorado, που είχαν εγγυηθεί στους Cheyenne σύμφωνα με τη συνθήκη του Fort Laramie το 1851. Σε διάστημα λιγότερο από μια δεκαετία, ο πυρετός χρυσού που ξέσπασε το 1859 στο Pikes Peak, δημιούργησε μια πληθυσμιακή έκρηξη στο Colorado, και αυτό οδήγησε σε επεκτατικές παρεμβάσεις από τους λευκούς στη γη των Cheyenne. Ακόμα και ο επίτροπος των Η.Π. για τους Ινδιάνους παραδέχθηκε ότι “Έχουμε στην ουσία πάρει την κατοχή της χώρας και στερήσαμε τους Ινδιάνους από τα μέσα επιβίωσης στα οποία ήταν συνηθισμένοι”. Αντί να εκδιώξει τους λευκούς αποίκους, η Κυβέρνηση προσπάθησε να επιλύσει την κατάσταση, απαιτώντας από τους Southern Cheyenne να υπογράψουν μια νέα συνθήκη με την οποία έδιναν όλα τα εδάφη τους και θα κρατούσαν μόνο ένα μικρό καταυλισμό στο Sand Creek στο νοτιοανατολικό Colorado. Ο Black Kettle, φοβούμενος ότι η συντριπτική στρατιωτική δύναμη των Η.Π. θα κατέληγε σε ένα ακόμα λιγότερο ευνοϊκό διακανονισμό, συμφώνησε με τη συνθήκη το 1861 και έκανε ό,τι μπορούσε για να διασφαλίσει την υπακοή των Cheyenne. Πάντως όπως αποδείχθηκε, ο καταυλισμός του Sand Creek δε μπορούσε να κρατήσει τους Ινδιάνους υποχρεωμένους να ζήσουν εκεί. Τελείως ακατάλληλη για γεωργία, η στείρα έκταση γης, ήταν κάτι περισσότερο από έδαφος ανάπτυξης επιδημιών που γρήγορα μεταδόθηκαν στις κατασκηνώσεις των Cheyenne. Μέχρι το 1862 το κοντινότερο κοπάδι βουβαλιών ήταν πάνω από 200 μίλια μακριά. Πολλοί Cheyenne, ειδικά νέοι άνδρες, άρχισαν να εγκαταλείπουν τον καταυλισμό για να εκμεταλλευτούν τα ζώα και τα αγαθά κοντινών αποίκων και περαστικών επιβατικών τρένων. Μια τέτοια επιδρομή, την Άνοιξη του 1864 εξόργισε τόσο τους λευκούς του Colorado που εξαπέλυσαν την πολιτοφυλακή τους που άνοιξε πυρ κατά της πρώτης ομάδας Cheyenne που έτυχε να συναντήσουν. Πάντως κανείς από τους Ινδιάνους της ομάδας δεν είχε λάβει μέρος στην επιδρομή, και ο αρχηγός της ομάδας πλησίαζε την πολιτοφυλακή για διαπραγματεύσεις, όταν άρχισαν οι πυροβολισμοί. Το συμβάν πυροδότησε μια άτακτη εξέγερση των Ινδιάνων στις Μεγάλες Πεδιάδες, καθώς Ινδιάνοι από τους Comanche στο Νότο, μέχρι τους Lakota στο Βορά, εκμεταλλεύτηκαν την ανάμειξη του στρατού στον Εμφύλιο και ανταπέδωσαν προς εκείνους που είχαν κάνει τις παρεμβάσεις στα εδάφη τους. Ο Black Kettle, πάντως κατανοούσε πολύ καλά την ανωτερότητα του στρατού των λευκών, για να υποστηρίξει τον πόλεμο. Μίλησε με τον τοπικό στρατιωτικό αρχηγό στο Fort Weld στο Colorado και πίστεψε ότι είχε εξασφαλίσει την υπόσχεση ασφάλειας με αντάλλαγμα πως θα οδηγούσε την ομάδα του πίσω στον καταυλισμό του Sand Creek. Αλλά ο συνταγματάρχης John Chivington, αρχηγός του Third Colorado Volunteers, δεν είχε καμιά πρόθεση να τιμήσει μια τέτοια υπόσχεση. Τα στρατεύματά του είχαν αποτύχει στην προσπάθειά τους να βρουν μια ομάδα Cheyenne για να πολεμήσουν, έτσι όταν έμαθε ότι ο Black Kettle είχε επιστρέψει στο Sand Creek, επιτέθηκε στην ανύποπτη κατασκήνωση την αυγή, στις 29 Νοεμβρίου του 1864. Περίπου διακόσιοι Cheyenne πέθαναν στη σφαγή που ακολούθησε, πολλοί από αυτούς γυναίκες και παιδιά, και μετά τη σφαγή, οι άνδρες του Chivington ακρωτηρίασαν σεξουαλικά και έγδαραν (scalped) πολλούς από τους νεκρούς, αργότερα παρουσίαζαν τα λάφυρά τους στα πλήθη που ζητωκραύγαζαν στο Denver. Σαν από θαύμα ο Black Kettle διέφυγε από τον κίνδυνο στη σφαγή του Sand Creek, ακόμα και όταν επέστρεψε να σώσει τη σοβαρά τραυματισμένη γυναίκα του. Και ίσως από μεγαλύτερο θαύμα, συνέχισε να συμβουλεύει για ειρήνη, όταν οι Cheyenne, επιχείρησαν να αντεπιτεθούν με μεμονωμένες επιδρομές σε επιβατικά τρένα και κοντινά ράντσα. Μέχρι τον Οκτώβριο του 1865, αυτός και άλλοι Ινδιάνοι αρχηγοί είχαν ρυθμίσει μια ταραγμένη ανακωχή στις πεδιάδες, υπογράφοντας μια νέα συνθήκη που αντάλλασσε τον καταυλισμό του Sand Creek για καταυλισμούς στο νοτιοδυτικό Kansas αλλά στερούσε από τους Cheyenne την πρόσβαση στους περισσότερους κυνηγετικούς τόπους του Kansas που τόσο επιθυμούσαν. Μόνο ένα μέρος του έθνους των Southern Cheyenne ακολούθησε τον Black Kettle και τους άλλους στους νέους καταυλισμούς. Μερικοί αντί για αυτό κατευθύνθηκαν βόρεια για να ενωθούν με τους Northern Cheyenne στην περιοχή των Lakota. Πολλοί απλά αγνόησαν τη συνθήκη και συνέχισαν να περιφέρονται στα προγονικά εδάφη. Αυτό το τελευταίο γκρουπ, αποτελούμενο κυρίως από νεαρούς πολεμιστές συμμάχησε με ένα πολεμικό αρχηγό των Cheyenne τον Roman Nose, εξόργισαν την Κυβέρνηση με την άρνησή τους να υπακούσουν τη συνθήκη που δεν είχαν υπογράψει, και ο Στρατηγός William Tecumseh Sherman ξεκίνησε μια εκστρατεία για να τους αναγκάσει να πάνε στα εδάφη που τους αναλογούσαν. Ο Roman Nose και οι οπαδοί του αντεπιτέθηκαν με σθένος, και η απομάκρυνση που ήρθε σαν αποτέλεσμα, σταμάτησε όλη την κίνηση στο Δυτικό Kansas για ένα χρονικό διάστημα. Σε αυτό το σημείο, οι διαπραγματευτές της κυβέρνησης ήθελαν να μεταφέρουν για μια ακόμη φορά τους Cheyenne, αυτή τη φορά σε δύο μικρότερους καταυλισμούς στην Ινδιάνικη περιοχή (σημερινή Oklahoma), όπου θα λάμβαναν ετήσιες προμήθειες φαγητού και προμηθειών. Ο Black Kettle ήταν ξανά ανάμεσα στους αρχηγούς που υπέγραψαν τη συνθήκη, τη συνθήκη του Medicine Lodge το 1867, αλλά αφού οι άνθρωποί του είχαν εγκατασταθεί στο νέο καταυλισμό, δεν έλαβαν τις προμήθειες που τους είχαν υποσχεθεί και μέχρι το τέλος του χρόνου, όλο και περισσότεροι από αυτούς οδηγήθηκαν να ενωθούν με τον Roman Nose και την ομάδα του. Τον Αύγουστο του 1868, ο Roman Nose, ηγήθηκε σε μια σειρά επιδρομές στις φάρμες του Kansas, που προκάλεσαν άλλη μία πλήρη στρατιωτική αντίδραση. Υπό τις διαταγές του Στρατηγού Philip Sheridan, τρεις φάλαγγες στρατιωτών, συνέκλιναν για να ξεκινήσουν μια χειμωνιάτικη εκστρατεία εναντίον των στρατοπέδων των Cheyenne, με το 7ο Ιππικό υπό τις διαταγές του George Armstrong Custer, ο οποίος είχε σχεδιαστεί να πάρει την ηγεσία της όλης εκστρατείας. Ξεκινώντας με χιονοθύελλα, ο Custer ακολούθησε τα ίχνη μιας μικρής ομάδας επιδρομέων προς ένα χωριό των Cheyenne στο Washita River, όπου και διέταξε επίθεση την αυγή. Ήταν το χωριό του Black Kettle, που βρισκόταν και μέσα στα όρια του καταυλισμού των Cheyenne και με άσπρη σημαία που ανέμιζε πάνω από την ίδια τη σκηνή του αρχηγού. Παρόλα αυτά, στις 27 Νοεμβρίου του 1868, σχεδόν 4 χρόνια, μετά την ημέρα στο Sand Creek, τα στρατεύματα του Custer επιτέθηκαν, και αυτή τη φορά ο Black Kettle δε μπορούσε να δραπετεύσει: “και ο αρχηγός και η γυναίκα του έπεσαν στην όχθη του ποταμού διάτρητοι από τις σφαίρες”, είπε ένας μάρτυρας, “οι στρατιώτες πέρασαν έφιπποι πάνω από τον αρχηγό, τη γυναίκα του και το άλογό τους όπως κείτονταν νεκροί στο έδαφος, και τα σώματά τους γέμισαν λάσπη από τους στρατιώτες που έκαναν έφοδο”. Ο Custer αργότερα ανέφερε ότι ένας οδηγός Osage πήρε το “σκαλπ” του Black Kettle. Στο Washita, οι ελπίδες των Cheyenne ότι θα θεωρούσαν τους εαυτούς τους ανεξάρτητους, πέθαναν επίσης. Μέχρι το 1869, είχαν εκδιωχθεί από τις πεδιάδες και είχαν περιοριστεί στους καταυλισμούς. |
