|
William Tecumseh Sherman |
||
|
Ο περισσότερο διάσημος για τις τακτικές του της καμμένης γης στον Εμφύλιο πόλεμο, ο Στρατηγός William Tecumseh Sherman, έφερε την ίδια στρατιωτική φιλοσοφία στη Δύση, όπου διαμόρφωσε μια πολιτική καί στρατηγική που τελικά θα καθυπότασσε όλους τους ιθαγενείς λαούς των πεδινών. Ο Sherman γεννήθηκε στο Ohio το 1820 και πήρε το όνομά του από τον αρχηγό των Shawnee, τον Tecumseh, που είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς την πρώτη δεκαετία του 19ου αιώνα να ενώσει τις φυλές του Ohio River Valley ενάντια στις Αμερικάνικες εισχωρήσεις στη γη τους. Όταν ο πατέρας του πέθανε το 1829, ο Sherman ανατράφηκε από μια φιλική οικογένεια. Αφού αποφοίτησε έκτος στην τάξη του από τη στρατιωτική ακαδημία του West Point το 1840, ο Sherman υπηρέτησε στη Νότια Carolina και στη Georgia, αλλά είδε πολλή λίγη δράση στον πόλεμο μεταξύ Μεξικάνων και Αμερικάνων. Παραιτήθηκε από το στρατό το 1853 για να αναζητήσει μια σταδιοδρομία τραπεζίτη, και μετά μια σταδιοδρομία σα δικηγόρος, αλλά με μικρή επιτυχία. Ο Εμφύλιος πόλεμος τον επανέφερε στην ενεργό υπηρεσία το 1861, και του έφερε χρόνια φήμη (ή ατιμία) για την “οδοιπορία του προς τη θάλασσα”, στην οποία έριξε ένα δρεπάνι στην καρδιά της Ομοσπονδίας, καίγοντας την Atlanta και χαραμίζοντας αχανείς εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης. Στο τέλος του Εμφυλίου, ο Sherman διορίσθηκε διοικητής της περιφέρειας του Missouri, που απλωνόταν από τα βουνά Rocky μέχρι το Mississippi. Εδώ παράταξε στρατεύματα για να προστατεύσει τους εργαζόμενους στον διηπειρωτικό σιδηρόδρομο από τους Ινδιάνους που φοβόντουσαν ότι ο σιδηρόδρομος θα σήμαινε παραπέρα καταπάτηση στην επικράτειά τους. Καθιέρωσε επίσης στρατιωτικά φυλάκια μέσα στην περιοχή, επεκτείνοντας το δίκτυο της ομοσπονδιακής εξουσίας. Σε αυτά τα χρόνια, ο Sherman ήταν ντόμπρος για την πεποίθησή του ότι η πολιτική για τους Ινδιάνους θα έπρεπε να τίθεται από το στρατό, και ότι ο σκοπός της πολιτικής για τους Ινδιάνους θα έπρεπε να είναι να τοποθετήσουν τις διάφορες φυλές σε καταυλισμούς και να τις αναγκάσουν να μείνουν εκεί. Μια φορά δήλωσε ότι όλοι οι Ινδιάνοι που δεν είναι σε καταυλισμούς “είναι εχθρικοί και θα παραμείνουν εχθρικοί μέχρι να σκοτωθούν”. Σα μέλος της επιτροπής ειρήνης που διαπραγματεύτηκε τη συνθήκη του Medicine Lodge το 1867 και τη συνθήκη του οχυρού Laramie το 1868, ήταν κατά ένα μέρος ικανός να βάζει τις πεποιθήσεις του σε πρακτική, επηρεάζοντας την κατανομή των φυλών καθεμιά στη δική της ξεχωριστή και περιορισμένη περιοχή. Ο Sherman έγινε γενικός διοικητής του στρατού των Η.Π. το 1869, και από αυτή τη θέση διεύθυνε μια σειρά από εκστρατείες που τελικά συνέτριψαν την αντίσταση των Ινδιάνων στα πεδινά. Αντιλήφθηκε καθαρά την καταστροφική αποτελεσματικότητα που θα είχε ένα χτύπημα στην οικονομική βάση της ζωής των Ινδιάνων των πεδινών, παρατηρώντας κάποτε στον Στρατηγό Philip Sheridan ότι “θα ήταν σοφό να καλέσουμε όλους τους φίλαθλους από την Αγγλία και την Αμερική…για ένα Μεγάλο Κυνήγι Βουβάλου, και να κάνουμε ένα μεγάλο σάρωμα όλων τους’. Και ενέκρινε την καινοτομία του Sheridan του να επιτίθεται στις κατασκηνώσεις των Ινδιάνων κατά τη διάρκεια του χειμώνα, όταν οι προμήθειές τους και η κινητικότητά τους ήταν και οι δυο περιορισμένες. Με τον Sheridan σα διοικητή του στο πεδίο, ο Sherman κινήθηκε πρώτα εναντίον των Kiowa και των Comanche στα νότια πεδινά, μετά εναντίον των Lakota και των Cheyenne στα βόρεια. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1870, αυτές και οι άλλες, κάποτε ελεύθερα περιπλανώμενες φυλές πολεμιστών των πεδινών, είχαν εξαναγκαστεί να κινηθούν προς τους καταυλισμούς τους. Ο Sherman αποσύρθηκε από το στρατό το 1884 και διάσημα αρνήθηκε να γίνει υποψήφιος για πρόεδρος, λέγοντας “σαν υποψήφιος δε θα μπω, σαν εκλεγμένος δε θα υπηρετήσω”. |
