|
Marcus A. Reno |
||
|
Σαν αξιωματικός υπηρεσίας της μοναδικής μονάδας που επιβίωσε από τη μάχη του Little Bighorn, o Marcus Reno έχει παραμείνει θέμα αμφισβήτησης για περισσότερο από ένα αιώνα. Γεννημένος στο Illinois το 1834, ο Reno φοίτησε στη στρατιωτική ακαδημία του West Point και υπηρέτησε σαν αξιωματικός του ιππικού στον Εμφύλιο. Το 1871 έγινε ταγματάρχης στο Έβδομο Ιππικό υπό τις διαταγές του George Armstrong Custer, και πήρε μέρος στην εκστρατεία του Custer στα Black Hills. Δύο χρόνια αργότερα, όταν ο Στρατηγός Alfred Terry σχεδίαζε την εκστρατεία εναντίον του Sitting Bull και των ακολουθητών του στην περιοχή του ποταμού Powder, στη Montana, ο Reno στάλθηκε σε μια αναγνωριστική αποστολή στην περιοχή και ανέφερε με αποδείξεις ότι μια μεγάλη κατασκήνωση Ινδιάνων είχε πρόσφατα μετακινηθεί προς τα πάνω, κατά μήκος του Rosebud Creek. Αυτή η είδηση οδήγησε τον Terry να διατάξει μια επιχείρηση “σφυρί και αμόνι”, με το συνταγματάρχη John Gibbon και το πυροβολικό του στο ρόλο του αμονιού, που πάνω του το σφυρί του Έβδομου Ιππικού του Custer θα οδηγούσε τον εχθρό και θα τον συνέθλιβε. Ακολουθώντας, όμως, το μονοπάτι που ο Reno είχε ανακαλύψει στο Rosebud, ο Custer κινήθηκε πολύ γρήγορα και εντόπισε το τεράστιο στρατόπεδο του Sitting Bull κατά μήκος του ποταμού Little Bighorn, στις 25 Ιουνίου πριν τα στρατεύματα του Gibbon να φτάσουν στη θέση τους. Παρόλα αυτά, παρά να ρισκάρει να χάσει την ευκαιρία, ο Custer διέταξε επίθεση. Ιππεύοντας προς το στρατόπεδο, είδε μια ομάδα πολεμιστών να τρέχουν μπροστά του και φοβούμενος ότι θα ειδοποιούσαν τους υπόλοιπους, και ότι όλο το στρατόπεδο θα το έσκαγε πριν να το φτάσει, ο Custer διέταξε το Reno να καταδιώξει τους πολεμιστές και να τους φέρει σε μάχη, υποσχόμενος ότι αυτός και οι υπόλοιποι σύντομα θα ακολουθούσαν. Καθώς ο Reno οδηγούσε τα στρατεύματά του προς το στρατόπεδο, μια ραγδαία αυξανόμενη ομάδα από πολεμιστές βγήκε ιππεύοντας να τον συναντήσει. Διέταξε τους άντρες του να αφιππεύσουν και να πολεμήσουν πεζοί, αλλά ο αριθμός των πολεμιστών συνέχισε να μεγαλώνει και ο Reno βρέθηκε να αμύνεται μέσα από ένα χαράκωμα ξυλείας. Ο αριθμός των πολεμιστών συνέχισε να αυξάνεται και αφού δε φαινόταν ίχνος από τη βοήθεια που είχε υποσχεθεί ο Custer, ο Reno διέταξε υποχώρηση σε μια καλύτερη αμυντική θέση στις ψηλές απότομες όχθες κατά μήκος του ποταμού Little Bighorn. Μέσα στη σύγχυση της μάχης, αυτή η υποχώρηση έγινε μια πορεία κατά την οποία το 1/3 από το τάγμα του Reno χάθηκε, αλλά εκείνος και οι άντρες του κατάφεραν να φτάσουν τις όχθες, όπου ενώθηκαν με ένα δεύτερο τάγμα που ο Custer είχε στείλει να ανιχνεύσει την περιοχή. Ενώ ο Custer και τα στρατεύματά του αφανίζονταν, μερικοί από τους άντρες του Reno προσπάθησαν να κινηθούν σύμφωνα με το ρεύμα κατά μήκος του ποταμού, όπου έλπιζαν να απελευθερωθούν από τη μάχη. Σταδιακά, ολόκληρο το τάγμα ενώθηκε σε αυτή την προσπάθεια, αλλά σύντομα στράφηκαν προς τα πίσω, όταν πολεμιστές που επέστρεφαν από τη μάχη με τον Custer, εξαπέλυσαν καινούρια επίθεση εναντίον τους. Τελικά, ο Reno και οι άντρες του υποχώρησαν για μια ακόμη φορά προς τις όχθες, όπου από περιχαρακωμένες θέσεις απέκρουαν επιτυχημένες επιθέσεις για σχεδόν τριάντα έξι ώρες, μέχρι που η προσέγγιση των στρατευμάτων του Gibbon, ανάγκασε το Sitting Bull και τους ακολουθητές του να υπαναχωρήσουν το απόγευμα της 26ης Ιουνίου. Την επόμενη μέρα, ο ίδιος ο Gibbon, συνοδευόμενος από τον Στρατηγό Terry, έφτασε στο πεδίο της μάχης και έσωσε το Reno και τους άλλους επιζώντες. Πολλοί από το στρατό και το γενικό κοινό αρνήθηκαν να πιστέψουν ότι απλοί Ινδιάνοι μπορούσαν να καταστρέψουν ένα διοικητή σαν τον Custer, χωρίς βοήθεια από Αμερικανούς αδέξιους, και αναζήτησαν να κατηγορήσουν το Reno για την ήττα στο Little Bighorn. Επεσήμαναν την αμυντική αντίδραση του Reno, όταν η επίθεσή του στο στρατόπεδο του Sitting Bull συνάντησε απρόσμενη αντίσταση, επεσήμαναν την έκδηλη απώλεια αρχηγίας σε αρκετά σημεία κατά τη διάρκεια της πορείας της μάχης, καθώς και το γεγονός ότι είχε προσκολληθεί στην αμυντική του θέση ενώ οι δυνάμεις του Custer περικυκλωνόντουσαν και αφανιζόντουσαν. Το 1879, ένα στρατιωτικό ερευνητικό δικαστήριο, απάλλαξε επισήμως το Reno από τις κατηγορίες της δειλίας, αλλά τον επόμενο χρόνο πέρασε από στρατοδικείο για πολλές μη σχετικές κατηγορίες από ένα αξιωματικό, που ο γιος του είχε σκοτωθεί στο Little Bighorn. Μέχρι το θάνατό του το 1889, ο Marcus Reno είχε γίνει η αντίθεση του γενναίου Custer στη λαϊκή φαντασία, μια ατίμωση στον ευγενή κώδικα του ιππικού των Η.Π. που δεν του άξιζε να κείτεται θαμμένος δίπλα στους γενναίους άντρες που είχαν πεθάνει “στην τελευταία γη που στάθηκε ο Custer”. Το 1967, όμως, ένα στρατιωτικό Συμβούλιο Ανασκόπησης, επανεξέτασε το στρατοδικείο του Reno και αντέστρεψε την κρίση της ιστορίας εναντίον του, αλλάζοντας το καθεστώς της αποστράτευσής του σε αξιότιμο και προστάζοντας την επιστροφή του λείψανού του στο ιερό έδαφος του κοιμητηρίου στο Little Bighorn. |